Adaptogeny - kompendium wiedzy o Adaptogenach - właściwości, badania naukowe i ciekawostki.
dasa - adaptogeny

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się impulsywnym zachowaniem, nieuwagą i nadpobudliwością.

Zwykle diagnozuje się go w dzieciństwie, ale objawy ADHD mogą utrzymywać się nierozpoznane w okresie dojrzewania i dorosłości, więc może nie zostać zdiagnozowany po raz pierwszy, dopóki ktoś nie będzie dorosły. Dzięki odpowiedniemu leczeniu dzieci i dorośli z ADHD mogą prowadzić udane, produktywne życie.

ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej, wciąż pozostaje jedną z najbardziej niezrozumianych i często bagatelizowanych przypadłości występujących u dzieci, a także wśród dorosłych. Czym tak naprawdę jest to zaburzenie? Jakie są jego objawy, przyczyny oraz metody diagnozy i leczenia? Czy możliwe jest zapobieganie i jak ważne jest wsparcie rodziny i otoczenia? Warto sięgnąć po rzetelne informacje, aby lepiej zrozumieć świat osób z ADHD i pomóc im w codziennym funkcjonowaniu.

Oznaki i objawy ADHD

Zaburzenie deficytu uwagi (ADD) to starszy termin określający to, co obecnie znane jest jako ADHD. Podczas gdy niektórzy ludzie nadal używają terminów ADD i ADHD zamiennie i mogą nazywać ten stan ADD, jeśli dziecko ma tylko problemy z koncentracją i nie jest nadpobudliwe, ADHD jest oficjalnie uznawane za prawidłowy termin dla tego stanu przez aktualną wersję Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

Schorzenie to było powszechnie określane jako ADD do 1987 roku, kiedy to w trzeciej edycji DSM do nazwy dodano “nadpobudliwość”. Kiedy w 1994 roku opublikowano poprawioną, czwartą edycję DSM, ADHD zostało podzielone na określone podtypy, biorąc pod uwagę fakt, że u danej osoby można zdiagnozować ADHD bez objawów nadpobudliwości, zgodnie z badaniami opublikowanymi w czasopiśmie ADHD Attention Deficit and Hyperactivity Disorders.

Istnieją trzy formy – lub “prezentacje” – ADHD, opisane w piątym wydaniu DSM (DSM-5), opublikowanym w 2013 roku, zgodnie z artykułem opublikowanym w Neuropsychiatry (Londyn).

1. Przeważnie nadpobudliwy-impulsywny

Osoby z tym typem ADHD zmagają się głównie z nadpobudliwością i impulsywnością, choć mogą mieć również pewne objawy nieuwagi.

Nadpobudliwość może objawiać się ciągłym ruchem, nadmiernym wierceniem się i mówieniem. U dorosłych może to przybrać formę przesadnego niepokoju i poziomu aktywności, który inni ludzie uważają za męczący, zgodnie z National Institute of Mental Health (NIMH).

Impulsywność często przybiera formę podejmowania ważnych decyzji i działań bez przemyślenia ich konsekwencji, zwłaszcza gdy działania te mogą być szkodliwe lub szkodliwe, a wynikające z nich skutki długotrwałe.

Impulsywność charakteryzuje się również pragnieniem natychmiastowej gratyfikacji. Eksperci NIMH twierdzą, że w sytuacjach społecznych osoba impulsywna może przerywać innym w ekstremalnym stopniu i szybko się niecierpliwić, frustrować lub złościć.

2. Głównie nieuważny

Osoby należące do tej kategorii mają głównie objawy nieuwagi, choć mogą mieć również pewne problemy z nadpobudliwością i impulsywnością. Ta forma była – i czasami nadal jest – nazywana ADD.

Według Children and Adults With Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (CHADD), nieuwaga charakteryzuje się trudnościami w utrzymaniu koncentracji, łatwym odwracaniem uwagi od wykonywanego zadania, trudnościami w zwracaniu uwagi na szczegóły i brakiem organizacji. Może to skutkować trudnościami zawodowymi i osobistymi z powodu braku dbałości o szczegóły i niezdolności do dotrzymywania ważnych terminów, spotkań i funkcji społecznych.

3. Nadpobudliwość psychoruchowa połączona z nieuwagą

Osoby z tej grupy mają objawy nadpobudliwości, impulsywności i nieuwagi. Większość dzieci ma typ mieszany, ale najczęstszym objawem ADHD u małych dzieci jest nadpobudliwość, twierdzą eksperci NIMH.

Dzieci, które są nadpobudliwe, mogą nadmiernie mówić, wiercić się i mieć problemy z usiedzeniem w miejscu. W dzieciństwie impulsywność może przybierać formę niecierpliwości, uciążliwości i trudności z czekaniem na swoją kolej. Nieuwaga może obejmować marzenia na jawie, trudności w wykonywaniu instrukcji, zapominanie o codziennych czynnościach i problemy ze skupieniem uwagi.

U dorosłych objawy ADHD mogą przybierać formę

  • Impulsywność
  • Częste przerywanie
  • Niepokój
  • Niezdolność do koncentracji
  • Brak organizacji i działania zgodnie z planem
  • Trudności w dotrzymywaniu terminów
  • Częste wahania nastroju
  • Trudności w radzeniu sobie ze stresem
sdashutterstock 568937539 - adaptogeny

Przyczyny i czynniki ryzyka ADHD

Eksperci nie są pewni, co powoduje ADHD. Podobnie jak w przypadku większości chorób psychicznych, uważa się, że jest to interakcja czynników biologicznych, społecznych i psychologicznych, zgodnie z CHADD.

Badania neuroobrazowania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego (MRI) w celu zbadania struktury mózgu wykazały, że pewne obwody neuronalne w mózgu są związane z ADHD. Obwody te są związane z trwałą uwagą, kontrolą zahamowań, motywacją i regulacją emocji, sugerują badania opublikowane w Lancet Psychiatry.

Nie wszystkie osoby z ADHD wykazują te same obwody lub zmiany w obwodach, ale pewne różnice w mózgu są bardziej powszechne u osób z ADHD niż u osób bez tego zaburzenia.

Czytaj także:  Wszystko, co musisz wiedzieć o zaburzeniach lękowych i jak znaleźć łagodzenie

Kilka czynników może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia ADHD u dziecka.

Genetyka

Obecne dowody sugerują, że ADHD ma komponent genetyczny – co oznacza, że wydaje się występować w niektórych rodzinach, zgodnie z wyżej wymienionymi badaniami opublikowanymi w Lancet Psychiatry.

Konkretne geny związane z ADHD nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Naukowcy uważają, że ze względu na złożoność tego schorzenia może być w nie zaangażowanych wiele genów, twierdzą eksperci z National Human Genome Research Institute. Geny te mogą mieć związek z procesami niektórych neuroprzekaźników lub przekaźników chemicznych w mózgu, takich jak dopamina, która odgrywa rolę w mózgowych systemach nagrody oraz w regulowaniu impulsywności i ruchu.

Narażenie środowiskowe na toksyny i substancje chemiczne

Narażenie na substancje, zwłaszcza ołów, może być czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju ADHD. Badania wykazały związek między ADHD a poziomem ołowiu we krwi. Jedno z badań, opublikowane w Journal of Child Psychology and Psychiatry, wykazało, że ekspozycja na ołów była związana z połączonym typem ADHD impulsywno-nadpobudliwym, ale nie z typem nieuważnym.

Chociaż badania konsekwentnie wykazują związek między narażeniem na ołów a ADHD, ważne jest, aby pamiętać, że nie jest to jedyna przyczyna ADHD, ani też narażenie na ołów nie gwarantuje, że u dziecka rozwinie się ADHD.

Inne toksyny środowiskowe, takie jak bisfenol A (BPA) i ftalany, zostały niedawno uznane za potencjalnie problematyczne dla zdrowia mózgu. Jednak związek między tymi toksynami a ADHD nie został jeszcze ustalony.

Używanie alkoholu lub tytoniu podczas ciąży

Używanie tytoniu w czasie ciąży zostało powiązane z objawami ADHD u dzieci w wielu badaniach. Jednak najnowsze badania kwestionują, czy używanie substancji bezpośrednio powoduje ADHD.

Badanie opublikowane w Journal of Child Psychology and Psychiatry nie znalazło dowodów na to, że palenie tytoniu w czasie ciąży bezpośrednio powoduje ADHD. Inne badanie, opublikowane w październiku 2017 r. w International Journal of Epidemiology, wykazało, że spożywanie alkoholu w czasie ciąży było słabo, choć być może przyczynowo, związane ze zgłaszanymi objawami ADHD, ale nie z klinicznymi diagnozami ADHD.

Mimo to kobiety w ciąży powinny powstrzymać się od spożywania alkoholu i palenia tytoniu ze względu na inne dobrze znane zagrożenia, w tym przedwczesny poród, niską masę urodzeniową i alkoholowy zespół płodowy.

Urazowe uszkodzenie mózgu (TBI)

Uraz mózgu we wczesnym dzieciństwie jest powiązany z rozwojem zaburzeń psychicznych. Wśród tych zaburzeń najczęstszym jest ADHD, z częstością występowania wynoszącą około 20 procent, zauważa badanie opublikowane w wydaniu JAMA Pediatrics z maja 2018 roku. TBI nie jest rzadkością – prawie trzy miliony Amerykanów szuka pomocy w nagłych wypadkach każdego roku.

Przedwczesny poród lub niska waga urodzeniowa

Niektóre badania sugerują, że im niższa waga urodzeniowa dziecka lub im wcześniejsze narodziny, tym większe ryzyko wystąpienia ADHD. Metaanaliza i przegląd 34 badań, opublikowane w styczniu 2018 r. w Pediatrics, potwierdziły to, wykazując jeszcze silniejszy związek z rozwojem ADHD, gdy waga urodzeniowa była wyjątkowo niska lub poród był wyjątkowo przedwczesny (przed 28 tygodniem).

Dieta i czynniki behawioralne

Zbyt duża ilość cukru lub dodatków do żywności w diecie i nadmierny czas spędzany przed ekranem (telewizja, smartfony, tablety i komputery) zostały powiązane z ADHD. Na przykład jedno małe badanie opublikowane w styczniu 2022 r. w BMC Pediatrics sugerowało, że niektóre wzorce żywieniowe, takie jak wysokie spożycie cukru, były częstsze u dzieci z ADHD niż u dzieci bez ADHD.

Chociaż czynniki te mogą wpływać na objawy lub je nasilać, badania nie potwierdzają twierdzeń, że powodują one ADHD.

Jak diagnozuje się ADHD?

Chociaż wiele osób traci koncentrację, rozprasza się i działa impulsywnie od czasu do czasu, zachowania te są poważniejsze i częstsze u osób z ADHD. Bez odpowiedniej identyfikacji i leczenia, zachowania te negatywnie wpływają na jakość ich życia, czy to w pracy, szkole, czy w domu.

Według CHADD nie ma jednego testu ADHD używanego do diagnozowania tego zaburzenia. Dokładna ocena przeprowadzona przez specjalistę – takiego jak psycholog, psychiatra, pediatra lub kliniczny pracownik socjalny – jest niezbędna do postawienia właściwej diagnozy, która wyklucza inne schorzenia i uwzględnia możliwe schorzenia współistniejące.

Proces ten obejmuje kilka etapów, a lekarz może przeprowadzić pełne badanie lekarskie i uzyskać szczegółową historię medyczną, a także przeprowadzić wywiady z członkami rodziny w celu zebrania dogłębnej historii osobistej, zgodnie z CHADD.

DSM-5 wymaga, aby diagnozy ADHD obejmowały stopień nasilenia choroby, od łagodnego przez umiarkowany do ciężkiego, ponieważ nasilenie może się zmieniać w ciągu życia, zgodnie z CHADD.

Diagnozowanie ADHD u dorosłych

ADHD u dorosłych może powodować problemy z relacjami, wydajnością w pracy i poczuciem własnej wartości. Wielu dorosłych z ADHD nie wie, że cierpi na tę chorobę; mogą oni jedynie zdawać sobie sprawę, że codzienne zadania stanowią dla nich wyzwanie. Objawy mogą zmieniać się w czasie. Niektórzy ludzie zauważają, że ich objawy poprawiają się wraz z wiekiem, podczas gdy inni nadal walczą.

Czytaj także:  Rodzaje bólu brzucha - jak rozpoznać niepokojące objawy? Poznaj przyczyny, diagnoza, leczenie oraz zapobieganie

Według dr Russella Barkleya, emerytowanego byłego profesora psychiatrii klinicznej w Virginia Commonwealth University Medical Center w Richmond, objawy ADHD pojawiają się w zestawie zdolności umysłowych zwanych funkcjami wykonawczymi.

Funkcje wykonawcze obejmują szereg procesów w mózgu, głównie w obszarach czołowych, które kontrolują i zarządzają innymi czynnościami mózgu, które pozwalają nam wykonywać pracę – niezależnie od tego, czy jest ona kreatywna, czy bardziej rutynowa; wyznaczać i osiągać cele; oraz brać pod uwagę potencjalne konsekwencje naszych działań i regulować nasze zachowanie.

Dr Barkley, autor książki Attention Deficit Hyperactivity Disorders: A Handbook for Diagnosis and Treatment, wśród wielu innych książek, dzieli to na kilka obszarów, w tym samoświadomość, hamowanie lub samokontrolę, pamięć roboczą (co oznacza aktywne pamiętanie o tym, co powinieneś robić, aby osiągnąć cel lub wykonać zadanie), zarządzanie czasem, samokontrolę emocjonalną, samomotywację oraz planowanie lub rozwiązywanie problemów.

Prognozy dotyczące ADHD

Długoterminowe rokowanie w przypadku ADHD zależy od tego, czy dana osoba jest leczona lekami, terapią behawioralną lub terapią rozmową, czy też obiema metodami.

W metaanalizie opublikowanej w BMC Medicine, naukowcy przyjrzeli się ponad 351 badaniom w obszarach takich jak wyniki w nauce, zachowania antyspołeczne, zachowania uzależniające i używanie narkotyków, samoocena i funkcjonowanie społeczne. Okazało się, że bez leczenia osoby z ADHD miały gorsze wyniki we wszystkich kategoriach w porównaniu z osobami bez ADHD. Badacze odkryli, że leczenie ADHD przyniosło lepsze długoterminowe wyniki w porównaniu z nieleczonym ADHD, choć zwykle nie do poziomu osób bez tego schorzenia.

Warto zauważyć, że osoby z ADHD mają znacznie zwiększone ryzyko przedwczesnej śmierci w porównaniu z osobami bez tego zaburzenia, zgodnie z dużym duńskim badaniem opublikowanym w Lancet. Naukowcy napisali, że wczesne zgony były w dużej mierze spowodowane przyczynami nienaturalnymi, a mianowicie wypadkami.

Czas trwania ADHD

Według badań opublikowanych w Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, ADHD utrzymuje się u 50 do 60 procent dorosłych, u których zdiagnozowano je w dzieciństwie, w tym u dorosłych z częściową remisją.

Szacunki opierają się na kilku dużych prospektywnych długoterminowych badaniach kontrolnych, ale wiele z tych badań nie wykorzystuje tych samych kryteriów do określenia diagnozy i wskaźników trwałości i remisji, co utrudnia ekspertom określenie dokładnej liczby osób, które wykazały remisję, zgodnie z artykułem opublikowanym w Journal of the Canadian Academy of Child and Adolescent Psychiatry.

Możliwości leczenia i przyjmowania leków na ADHD

Nie ma lekarstwa na ADHD, ale kompleksowe podejście do leczenia może pomóc ludziom radzić sobie z objawami i rozwijać się. Leczenie ADHD zwykle obejmuje leki, pewne strategie behawioralne i zmiany stylu życia mające na celu pomoc w skupieniu i organizacji.

W przypadku dzieci w wieku od 4 do 6 lat z ADHD, Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) zaleca terapię behawioralną jako leczenie pierwszego rzutu, przed zastosowaniem leków. Leki są zalecane dla dzieci w wieku 6 lat i starszych.

Najczęstszymi lekami stosowanymi w leczeniu ADHD są leki pobudzające, niestymulujące, a czasami leki przeciwdepresyjne.

Osoby z ADHD mogą również skorzystać z poradnictwa – zwłaszcza terapii behawioralnej – w celu poprawy zachowań i umiejętności społecznych. Rodzice i inni członkowie rodziny mogą uczestniczyć w poradnictwie w celu opracowania strategii wspierania ukochanej osoby z ADHD i radzenia sobie z wyzwaniami.

Ponadto pewne zmiany stylu życia i udogodnienia mogą pomóc w stworzeniu lepszego środowiska dla osób z ADHD. Należą do nich

  • Rutyny i harmonogramy
  • Reorganizacja domu lub miejsca pracy
  • Fizyczne przypomnienia o zadaniach do wykonania
  • Usunięcie czynników rozpraszających

Opcje leczenia

Stymulanty są najczęściej przepisywanym rodzajem leków na ADHD, według Cleveland Clinic. Często stosowane w celu poprawy koncentracji i blokowania czynników rozpraszających u osób z ADHD, leki pobudzające są uważane za najskuteczniejszą klasę leków na ADHD, poprawiając objawy u 70 do 90 procent osób, twierdzą eksperci Cleveland Clinic.

Leki niestymulujące mogą być stosowane w leczeniu ADHD u osób, które nie odniosły sukcesu z lekami stymulującymi lub które nie mogą przyjmować stymulantów, zgodnie z Cleveland Clinic.

Leki na ADHD są dostępne w różnych formułach: krótko działające, średnio działające i długo działające. Leki te mogą mieć skutki uboczne, takie jak zahamowanie apetytu, trudności ze snem i drażliwość, zgodnie z Cleveland Clinic. Lekarz może określić, który lek na ADHD jest najlepszy, opisać możliwe skutki uboczne oraz wyjaśnić zalety i wady leczenia farmakologicznego ADHD w ogóle.

Terapie uzupełniające i integracyjne

Chociaż istnieje wiele różnych rodzajów suplementów i diet, które ludzie próbowali stosować w przypadku ADHD, większość z nich nie ma wystarczających dowodów naukowych, aby eksperci mogli zalecić ich stosowanie. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem przed wypróbowaniem nowej diety lub suplementu, ponieważ mogą one wchodzić w interakcje z lekami na ADHD i powodować niepożądane skutki uboczne lub inne problemy zdrowotne.

Według AAP, następujące terapie uzupełniające i integracyjne nie są poparte dowodami naukowymi i nie są zalecane w leczeniu ADHD:

  • Megawitaminy i suplementy mineralne
  • Leki przeciw chorobie lokomocyjnej (przeznaczone do leczenia ucha wewnętrznego)
  • Leczenie zakażenia drożdżakami Candida
  • biofeedback elektroencefalogramu (EEG) (trening mający na celu zwiększenie aktywności fal mózgowych)
  • Kinezjologia stosowana (mająca na celu wyrównanie kości w czaszce)
  • Zmniejszenie spożycia cukru
  • Optometryczny trening widzenia
Czytaj także:  Inteligencja emocjonalna a empatia. Czym się różnią?

Zapobieganie ADHD

Chociaż uważa się, że genetyka jest jednym z głównych czynników ryzyka ADHD, istnieje kilka zachowań zdrowotnych, które mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia tego zaburzenia u dziecka, zgodnie z Mayo Clinic.

  • Podczas ciąży należy unikać wszelkich czynności lub substancji, które mogłyby zaszkodzić rozwojowi płodu. Przykłady obejmują alkohol, palenie tytoniu i narkotyki rekreacyjne.
  • Dzieci powinny być chronione przed zanieczyszczeniami i toksynami, takimi jak farba ołowiowa lub dym papierosowy.
  • Chociaż nie ustalono bezpośredniego związku między czasem spędzanym przed ekranem a ADHD, eksperci zalecają ograniczenie ilości telewizji i gier wideo w pierwszych pięciu latach życia.

Zdrowe przekąski dla dzieci z ADHD

Leki na ADHD mogą tłumić głód, prowadząc do wahań nastroju u dzieci. Te zdrowe przekąski są proste, skuteczne i smaczne.
ADHD-Friendly Healthy Snacks for Kids

Powikłania ADHD

Według ekspertów Mayo Clinic, nieleczone ADHD może prowadzić do wielu emocjonalnych i fizycznych powikłań, w tym

  • Niska samoocena
  • Wypadki i urazy
  • Nadużywanie substancji
  • Zachowania przestępcze lub ryzykowne
  • Problemy z interakcją z rówieśnikami i trudności w relacjach.

Badania i statystyki: Kto ma ADHD?

ADHD dotyka prawie 9 procent dzieci w wieku szkolnym. Według Centers for Disease Control and Prevention (CDC), ADHD zdiagnozowano u 11,7% amerykańskich chłopców i 5,7% dziewcząt.

ADHD jest częściej diagnozowane u chłopców, ale badania sugerują, że może być niedostatecznie rozpoznawane i niedodiagnozowane u dziewcząt.

Badania opublikowane w czasopiśmie BMC Psychiatry wskazują, że u dziewcząt częściej występuje nieuważny podtyp ADHD, a ich zachowanie może być czasami charakteryzowane jako mniej destrukcyjne. Według CHADD może to być jeden z powodów, dla których wiele dziewcząt i kobiet nie otrzymuje właściwej diagnozy, dopóki nie dorosną.

Według NIMH ADHD dotyka ponad 4 procent dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Statystyka ta obejmuje jednak tylko dorosłych, którzy zostali formalnie zdiagnozowani, więc rzeczywista liczba jest prawdopodobnie znacznie wyższa.

Dysproporcje rasowe w ADHD

Badania ujawniły różnice rasowe i etniczne, jeśli chodzi o diagnozowanie i leczenie ADHD.

Badanie opublikowane w Pediatrics, w którym przeanalizowano wskaźniki diagnozy ADHD od przedszkola do ósmej klasy, wykazało, że latynoskie dzieci były o 56 procent mniej narażone na zdiagnozowanie ADHD niż dzieci białe, a dzieci czarnoskóre były o 36 procent mniej narażone na diagnozę niż dzieci białe. Prawdopodobieństwo zdiagnozowania ADHD u dzieci innych ras i grup etnicznych było o 48 procent niższe niż u dzieci rasy białej.

Badacze odkryli również, że latynoskie i afroamerykańskie dzieci, a także dzieci innych ras i grup etnicznych, znacznie rzadziej niż białe dzieci stosowały leki na receptę na to zaburzenie.

Inne badanie, opublikowane w marcu 2021 r. w JAMA Network Open, przyniosło podobne wyniki. Naukowcy odkryli, że dzieci rasy czarnej, latynoskiej i azjatyckiej były znacznie mniej narażone na zdiagnozowanie ADHD lub leczenie niż dzieci rasy białej.

ADHD i choroby pokrewne

Według CHADD ponad dwie trzecie osób z ADHD ma co najmniej jeden inny współistniejący stan, którego objawy mogą być czasami trudne do odróżnienia od objawów ADHD.

Dzieci z ADHD mogą być bardziej narażone na:

  • Niepokój
  • Moczenie nocne
  • zaburzenie dwubiegunowe
  • Zaburzenia zachowania, stan charakteryzujący się zachowaniami takimi jak kłamstwo, kradzież, bójka lub zastraszanie
  • depresja
  • Trudności w uczeniu się
  • Zaburzenie opozycyjno-buntownicze (ODD), stan charakteryzujący się wzorcem wrogiego zachowania wobec autorytetów
  • Zaburzenia snu
  • Zespół Tourette’a, zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się tikami nerwowymi i powtarzającymi się manierami.

Nasze ulubione zasoby

Od diagnozy po leczenie, ADHD stanowi wiele wyzwań dla osób cierpiących na tę chorobę i ich bliskich. Na szczęście dostępne są zasoby, które pomagają poruszać się po życiu z ADHD. Rozważ skorzystanie z nich, aby znaleźć eksperta medycznego lub trenera i uzyskać porady dotyczące zarządzania własnym stanem lub rodzicielstwa dziecka z ADHD.

Stowarzyszenie osób z zaburzeniami koncentracji uwagi (ADDA)

Ta ogólnoświatowa społeczność dorosłych z ADHD ma na celu umożliwienie członkom odkrywania i wykorzystywania ich potencjału. ADDA oferuje wirtualne grupy wsparcia, profesjonalne katalogi i możliwości wolontariatu.

Child Mind Institute

Ta organizacja jest organizacją non-profit zajmującą się zmienianiem życia dzieci i rodzin zmagających się z zaburzeniami zdrowia psychicznego i uczenia się poprzez edukację, badania i opiekę. Oferuje opiekę osobistą w swoich lokalizacjach w Nowym Jorku i San Francisco, a także wirtualnie dla mieszkańców Kalifornii, New Jersey i Nowego Jorku.

Dzieci i dorośli z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (CHADD)

Ta organizacja non-profit ma na celu poprawę życia osób dotkniętych ADHD. Organizacja posiada oddziały w całym kraju, które oferują wsparcie, edukację i rzecznictwo.

Amerykańskie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych

Wizją tej organizacji jest stworzenie możliwości odniesienia sukcesu i samostanowienia dla wszystkich osób dotkniętych trudnościami w uczeniu się, takimi jak ADHD, poprzez wsparcie, edukację i rzecznictwo.

Oceń nasze treści

/ 5

Your page rank:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Index